هوای قلب من بی عشق تو طوفانی و ابریست

                         و میگیرد دلم زین لحظه های سرد و بارانی

دلم تاریک ظلمانی ست دور از چشم زیبایت

       بتاب ای چلچراغ عشق در شبهای ظلمانی

حالا بر خواسته ام!
چه ها می بينم؟
چه دنيايی است!چه زمينی چه آسمانی....!
ديگر زمينی نيست و همه آسمان است !
هستی سردری است آبی رنگ ! ملکوت فرود آمده است ! ماورا پرده بر انداخته است! آسمان بهشت بر چشمهای مجذوب من به لبخند بوسه می زند. آسمان های عرش خدا در قطره گرم اشک من غوطه می خورد ....
چه آسمانهايی !
به پهنای عدم ! به جلال خدا! به گرمای عشق! به روشنايی اميد ! به بلندی شرف! به زلالی خلوص! به آشنايی انس به پاکی شکوه زيبا و مهربان دوست داشتن...!
چه می گويم؟
کلمات تنبل و عاجز و آلوده را کجا می برم؟ خاموش شويد ای کلمات ! از چه سخن می گو ييد؟
و من اکنون در آستانه دنيايی ايستاده ام که در برابرم آنچه از آن دنياي خورشيد و خاک و زندگی به چشمم می آ يد سکوت است و بس....

چه امید بندم در این زندگانی
که در ناامیدی سرآمد جوانی
سرآمد جوانی و مارا نیامد
پیام وفایی ازاین زندگانی
بنالم زمحنت همه روزتا شام
بگریم زحسرت همه شام تاروز
توگویی سپندم براین آتش طور
بسوزم ازاین آتش آرزوسوز
بود کاندرین جمع ناآشنا
پیامی رساند مرا آشنایی ؟
شنیدم سخن ها زمهرو وفا لیک
ندیدم نشانی زمهر و وفایی
چو کس بازبان دلم آشنا نیست
چه بهترکه از شکوه خاموش باشم
چو یاری مرانیست همدرد بهتر
که ازیاد یاران فراموش باشم
ندانم درآن چشم عابد فریبش
کمین کرده آن دشمن دل سیه کیست ؟
ندانم که آن گرم و گیرا نگاهش
چنین دل شکاف و جگر سوز ازچیست ؟
ندانم در آن زلفکان پریشان
دل بیقرار که آرام گیرد ؟
ندانم که از بخت بد آخر کار
لبان که از آن لبان کام گیرد ؟

اصولا وقتی حرف از مطالعه و کتاب خوندن میشه همه موافقند و میتونی مطمئن باشی پیش جاهل ترین آدما هم که باشی بابت کتاب خوندن مسخره نمیشی. چند وقت پیش با چند تا از بچه ها نشسته بودیم که حرف از کتاب شد و گفتن از کتاب خوره هایی که میشناختن. بعد یکی گفت من تا حالا نزدیک دو هزار تا کتاب خوندم و اون یکی گفت که نه من دو هزارتا نخوندم ولی ۱۰00 تا را خوندم و هرکی یه چیزی گفت. منم که تو عمرم به جز قصه های حسنی و شنگول و منگول و ... اونم به زور 50 تا کتاب بیشتر نخوندم فقط داشتم به این فکر میکردم که نکنه از من بپرسند تو چندتا کتاب خوندیو آبروم بره و خلاصه تا آخرش داشتم واسه خودم آمارسازی میکردم! که خدا را شکر به خیر گذشت.  این شد که مدتیه من به شدت کتاب خون شدم و فعلا هم بعد از 5-6 سالی که جلد اول سینوهه را تموم کردم مشغول خوندن جلد دوم هستم.

به نظرم جلد دوم خیلی جالبتره به خصوص حرفهای هورم هب تو فصل 46 که قسمت هاییش را اینجا مینویسم.

" جنگ را شروع کن تا اینکه ملت بر اثر ابتلای به جنگ تمام بدبختیهای خود از جمله فرعون کذاب را فراموش کند. جنگ را شروع کن تا مردم مجال نداشته باشند به چیزهای دیگر فکر کنند و از گرسنگی بنالند"

"ملت احمق است و خاصیت فطری هر ملت حماقت میباشد و به جملات و کلمات برجسته که هزارها از آن بقدر یک کاه ارزش ندارد اهمیت می دهد و تصور میکند که با آن کلمات میتوان دنیا را دگرگون کرد."

"هدف اصلی من اینست که بوسیله کشته شدن هزارها  سرباز، دارای افتخار و عظمت شوم و ملت مرا به چشم یکی از خدایان بنگرد"

"من امروز در نطق خود راجع به مشکلات آینده که در این جنگ در انتظار سربازان است چیزی نگفتم زیرا مشکلات جنگ به طور حتم خواهد آمد و لزومی ندارد که قبل از وقت مردم را که باید سرباز شوند بترسانم."

"من عده ای از آشنایان را وسط جمعیت قرار دادم تا وقتی نطق من تمام می شود فریاد شادی برآوردند و برای من هلهله کنند. این هم کاریست که تمام کسانی که برای مردم نطق کرده اند به انجام میرسانیدن زیرا سادگی ملت بقدری است که شعور ندارد بفهمد آیا آنچه شنیده قابل تحسین است یا نه؟"

"یک فرعون یا یک هورم هب نمیتوانند جز به قدرت و افتخار و ثروت خود به چیزی عقیده داشته باشد...  ولی یک فرعون یا آمی مجبورند که برای حفظ قدرت و ثروت خود اینطور جلوه دهند که به خدایان عقیده دارند و به ملت مصر معتقدند و خاک سیاه در نظر آنها مقدس ترین کشورهاست"

"هر نوع دوستی در نظر من وسیله ایست برای تقویت قدرت و ازدیاد ثروت."

پی نوشت:

اینکه کلا این چیزا چه ربطی به سقراط داشت که عنوان این پست را به این نام گذاشتم خودمم نمیدونم و فعلا در دست بررسیه.

خدایا !
    آغاز هر دیداری و گفتاری سلام است و تو هر چند معنای مطلق حضوری، ولی از باب غفلت گاه‌گاهم، سلام.
    رحیما !
    سرگردان و حیرانم چون گمگشته‌ای که در یک میدان دوان دوان در پی هیچ می‌دود و از این گمان فقط خستگی و ناامیدی، توامان نصیب دارد و تو هرچند علت العللی و غایت الغایات، ولی از باب جهل بسیارم، دریاب.
    غفورا !
    هر کس به مهمانی می‌رود، در دست چیزی می‌گیرد و هر نفسی از من می‌رود، قدمی به میهمانی تو نزدیک می‌شوم. روزی غصه دستان خالی را می‌خوردم و حالا شرمنده کوله بار تباهی هستم و تو هرچند شاهد و شاکی و قاضی هستی، ولی ازباب پشیمانی و ندامتم، بگذر

از ميل و حب و عشق گذر کرده ام کنون
    وز حسرت لقآى تو ام غرق در جنون
    افسوس ذره ام و نازل به خاک درد
    کاش از صداي تو پر گردد اين سکون

ایستاده ام بر فراز بام

خورشید را می نگرم که آهسته کوچ می کند

گویی غروب دیگر زیبا نیست

گویی رنگ ها به تباهی می گرایند

آسمان دور از دسترس است, چون خیال

شعر ها بی معنا

آهنگ ها بی نوا

پرستو ها عاشق نمی شوند

باران تنها باران است

و عشق تنها هوسی است زیبا...

تنها سالی گذشت از عمری که باید بگذرد

نه چشم ها قدرتی دارند نه دست ها

نه لبخندها زیباست و نه قلب ها

زمان می گذرد و ما بردگان این زمانیم

محکومیم به بودن و زیستن

مقهوریم به ماندن و دیدن

و اکنون است که  ادراک می کنم

تلخی این روزهای غربت را....

سال ۸۶ هم داره به نیمه میرسه.تقریبا دو فصل از سال گذشته. بهاری که با غربت نبودن یه عزیز شروع شد و تابستونی که با غم از دست دادن یه عزیز آغاز شد.نمیدونم چه حکمتیه که خدا همیشه بنده های خوبش را زودتر میبره اما کاش حساب زنده ها را هم میکرد. میگن آدمها فراموشکارای خوبی هستند. نمیدونم این فراموشی کی سراغ من میاد. 

پاییز داره از راه میرسه. کاش زندگیمون خزونی تر از این نشه.

قرار نبود که به این زودیها برگردم اما یه شایعاتی در مورد من شنیده میشه که لازمه توضیح بدم.

کاری ندارم که این شایعات چی بوده و از کجا. فقط بگم که من کاملا سالمم و هیچ اتفاق خاصی واسه من نیفتاده. از همه دوستانی که نگران من شدند ممنونم.

تا بعد.....

خوشا چو باغچه از بوی یاس سر رفتن

خوشا ترانه شدن بی صدا سفررفتن

سری تکان بده بالی دمی لبی حرفی

چرا که شرط ادب نیست بی خبر رفتن

چقدر خاطره ماندن به سینه ی دیوار

خوشا چو تیغ به مهمانی خطررفتن

زمین هر آینه تیر و هوا هر آینه تار

خوشا به پای دویدن خوشا به سررفتن

دراین بسیط درندشت چون سپیداران

خوشا در اوج به پابوسی تبر رفتن

چه انتظار بعیدی است بیشتر ماندن

چه آرزوی بزرگی است زودتررفتن

به جرم هم قدمی با صف کبوترها

خوشا به خاک نشستن کلاغ پر رفتن

برو برو دل ناپخته ام که کار تو نیست

به بزم می سر شب آمدن ....سحررفتن

نه کار طبع من است این که کار چشم شماست

پی شکار مضامین تازه تر رفتن ...

سعید بیابانکی

بعضی وقتها آدما گرچه تو دلشون هزاران نامه سر بسته دارن ولی در ظاهر ساکت و آروم به نظر میرسن...بعضی وقتها آدما برای حرف زدن هم دنبال بهونه می گردن...

چرا بعضی وقتها آدما چیزی که واسشون مهمه را گاهی اوقات یادشونه گاهی اوقات نه؟؟؟
تا حدی که شاید یه وقت خوشحالشون کنه و یه وقت تا مرز نفرت از طرف مقابل پیش بره.
چرا بعضی مسائل در ارتباط با آدما همیشه مهم واقع میشن و برخی نه؟ که شاید همون غیر مهم ها خیلی مهم تر باشن؟؟؟
نمیدونم...
من که دیگه نه هیچی میفهمم نه می خوام بفهمم
خسته شدم از بس با قوانین اینو اون بازی کردم ... از اینکه هرکی هرچی گفت قبول کردم.

مدتیه که همیشه واسه خوشحال نبودن واسه خودم بهونه ای دارم.

 بهونه هایی که دیگه به تکرارشون عادت کردم یا شاید واسم لذت بخش شده باشه.

 بهونه هایی که با یه اشتباه به وجود میان و با یه اشتباه دیگه فراموش میشن.

میگن یکی از بزرگترین نعمتهایی که خدا به بنده هاش داده فراموشیه. گرچه بعضی وفتها دردسر ساز میشه ولی خوب گاهی کمکی به آدم میکنه که از هیچکس و هیچ چیز دیگه ساخته نیست.

امروز یک ماه از یک اتفاق خیلی بد میگذره. خیلی سعی کردم که فراموشش کنم. از اینکه موفق بودم یا نبودم بگذریم ولی وقتی که با خودم فکر میکنم میبینم که میخوام سالها خاطره را توی چند روز از ذهنم پاک کنم.

چقدر احمقانه!

 امروز تولد 2 سالگی چلچراغ بود. یادمه ۱۵ تیر 1384 با این جمله ها چلچراغ را شروع کردم: